Phishing

Phishing vén de “pescar” (fishing, con ese xogo de palabras): lánzase un anzol —un correo, un SMS, unha mensaxe de WhatsApp— e espérase a que alguén pique. O anzol adoita suplantar a un banco, un provedor, ou mesmo a un compañeiro ou xefe, e case sempre engade unha razón para actuar rápido: unha factura pendente, un acceso bloqueado, unha entrega urxente.

Non fai falta “hackear” nada se consegues que a propia persoa che dea o contrasinal ou prema onde ti queres. Por iso é, hoxe, a porta de entrada máis habitual nun ciberataque: é moito máis barato e eficaz enganar a un humano que romper un sistema.

Os sinais adoitan repetirse: remitente que non encaixa de todo co real, sensación de urxencia, unha ligazón que non leva exactamente onde di, ou unha petición que se sae do normal (un cambio de conta bancaria, un contrasinal “para verificar”). Ningún sinal é infalible por si só, pero a combinación de varios adoita delatalo.

A mellor defensa non é un único filtro técnico, senón o costume de parar un segundo antes de premer cando algo pide présa. Iso, combinado co dobre factor de autenticación, fai que mesmo un correo de phishing ben feito deixe de ser suficiente para entrar. Falamos disto en Os 3 mitos de ciberseguridade.